Historia i rozwój języka Angielskiego
Język angielski w swojej historii ma zasadniczo trzy najważniejsze okresy. Są nimi staro angielski, który datować można na okres około 450 do 1150 roku, średnio angielski od roku 1150 do około 1450 i nowo angielski od około 1450 roku do teraz. Poniżej nieco dokładniejsze przedstawienie każdego z okresów.
Okres staro angieslki
Okres staro angielski jest najstarszym z etapów rozwoju języka angielskiego. Nazywany jest również okresem anglosaskim ponieważ używały go plemiona Jutów, Anglów oraz Sasów. Plemiona te około roku 450 podbiły Anglię. W tym czasie wytworzyły się trzy różniące się od siebie dialekty. Były to dialekt anglijski w skład, którego wchodziły dialekty northumbryjski i marcyjski, dialekt zachodniosaksoński oraz kentyjski. Na samym początku to jest około VII - VIII wieku w związku z dominacją Mercji w Anglii dominującym dialektem był anglijski. W tym dialekcie napisana została większość literatury staro angielskiej. Następnie około IX wieku po zjednoczeniu większości Anglii przez Alfreda Wielkiego dominującym dialektem stał się zachodnio saksoński. Literatura staroangielska chociaż pierwotnie w większości spisana w dialekcie anglijskim, przetrwała do naszych czasów przetłumaczona na dialekt zachodnio saksoński. Ramy czasowe okresu staro angielskiego to 450 rok - podbicie celtycko-rzymskiej Anglii przez Anglów, Sasów i Jutów (zapewne także Fryzów) oraz 1066 rok (bitwa pod Hastings i śmierć króla Anglii Harolda w walce z księciem Normandii Wilhelmem) i lata następujące po nim, gdy francuski język najeźdźców z południa stał się językiem wyższych sfer i zaczął dominować nad anglosaskim, co uwidoczniło się w wielkim wpływie francuskiego na średnio angielski, a co za tym idzie także na nowo angielski.
Okres średnio angielski
Jest to drugi okres w historii języka angielskiego, który nastąpił bezpośrednio po okresie staroangielskim. Okres ten przypada mniej więcej na lata 1066 - 1450. Początek tego okresu nastąpił wraz z podbiciem Anglii przez normańskiego księcia Wilhelma Zdobywcę (William I the Conqueror), który pokonał anglosaskiego króla Harolda w bitwie pod Hastings. Koniec tego okresu związany jest z początkami panowania dynastii Tudorów w Anglii. W języku średnio angielskim możemy podzielić na dwa podokresy. Pierwszym z nich był wczesny średnio angielski, który trwał od początku okresu średnio angielskiego do mniej więcej roku 1300. Drugi to późny średnio angielski trwający do końca okresu. Fakt istnienia takie podziału wynika z tego, że późniejsza faza tego języka charakteryzuje się bardzo dużą liczbą zapożyczeń z języka francuskiego, we fazie wcześniejszej zapożyczenia te nie występowały w tak dużym stopniu. W późnej fazie średnio angielskiej rozwinęły się jeszcze takie takie dailekty średnio angielskie jak północny, wschodniośrodkowy, zachodniośrodkowy, południowo-zachodni oraz kentyjski. Pod koniec tego okresu w historii języka angielskiego dominującą rolę zaczyna odgrywać dialekt używany w Londynie, który stanie się podstawą nowożytnego języka angielskiego.
Okres nowo angielski
Okres ten w języku angielskim rozpoczyna się około roku 1450 - 1500. Dzielony jest na 3 fazy, wczesny nowo angielski, który występuje w latach około 1500 - 1650, późny nowo angielski występujący w latach 1650 - 1800 oraz współczesny nowo angielski, który rozpoczął się około roku 1800 i trwa do dzisiaj. Początek okresu nowo angielskiego pokrywa się z początkiem renesansu w Anglii zaś jego końcowa data to obecna sytuacja języka Angielskiego na ziemi. Podczas tego okresu londyński dialekt średnio angielski stał się językiem obowiązującym w całej Anglii. Było to także związane z rokiem 1450, w którym wynaleziono druk, a co za tym idzie z rozpowszechniła się literatura, z szeroko znaną twórczością angielskiego dramaturga Williama Shakespeare'a oraz z opracowaniem pierwszego słownika języka angielskiego przez wybitnego naukowca dra Samuela Johnsona. Słownik ten w głównej mierze przyczynił się do usystematyzowania pisowni i reguł języka.
Angielski zaczyna też powoli stawać się językiem prestiżowym. Po początkach leksykografii i pierwszych gramatykach, zaczyna się ekspansja brytyjska, począwszy od kolonizacji Ameryki, poprzez Afrykę Południową na Indochinach skończywszy. Taka potężna ekspansja i powstanie Imperium Brytyjskiego powoduje także wzrost znaczenia języka angielskiego na arenie międzynarodowej. Wiek XX i dwie wojny światowe powodują znaczny upadek Anglii, ale za to wzrasta wtedy znaczenie Stanów Zjednoczonych, których językiem urzędowym jest nota bene także
angielski (jedna z jego odmian). Dzięki temu, że większoć ludzi związanych z nauką, sztuką i kulturą emigruje do USA, stamtąd po wojnie na resztę świata promieniują wszystkie najnowsze dokonania (wszystkie w języku angielskim) i dzięki temu język angielski staje się międzynarodowym narzędziem komunikacji, językiem nauki i sztuki, językiem uniwersalnym, który w tej chwili nabrał już charakteru neutralnego.